Noorwegen 2017

Op reis met de fiets!? Om te ontdekken of dit iets voor mij was trok ik in juli 2017 richting Noorwegen. Twee weken in mijn eentje met de fiets en de tent trok ik door het zuiden van Noorwegen.

Waarom Noorwegen?

De natuur uiteraard! Fietsen is leuk, maar fietsen in een ongelofelijk knappe omgeving is nog vele malen leuker.
Fjorden, bergen, vogels en ongelofelijk knappe nationale parken. Noorwegen had het allemaal.

Er lopen door Noorwegen verschillende nationale fietsroutes maar ik besloot toch mijn eigen route uit te stippelen al bevond ik me wel regelmatig op deze routes.

Mijn route begon aan de zuidkust in Langesund en eindigde 644 kilometer verder aan de westkust in Bergen.

Hoogtepunten van de reis?

Alleen maar hoogtepunten eigenlijk!

De vele watervallen, de prachtige fjorden en meren, de geweldige uitzichten vanop de bergtoppen, en zo kan ik wel nog een tijdje verder gaan…

Ik koos toch 4 specifieke gebieden uit die ik kort bespreek.

Gaustatoppen:

Gaustatoppen (1883m) is de hoogste berg van de provincie Telemark en de hoogste berg die ik tegen kwam tijdens mijn reis. Niet heel indrukwekkend hoog maar aangezien ik die ochtend begon te fietsen op quasi zeeniveau werd dit een mooie (en vermoeiende tocht).
Komend vanuit het zuiden zag ik de Gaustatoppen al vanop vele kilometers afstand liggen. De klim verloopt deze eerste kilometers absoluut geleidelijk maar wordt naar het einde toe steiler en eenmaal de boomgrens bereikt moet je ook nog eens afrekenen met de meer dan stevige wind. Maar dit is absoluut de moeite!
Ook wanneer je te noorden van Gaustatoppen over de Hardangervidda reist blijft deze mooie berg nog lang je uitzichten opfleuren.

 

Hardangervidda:

Hardangervidda is met zijn 8000km² één van de grootste hoogvlaktes van Europa. Een deel van deze hoogvlakte is beschermd als nationaal park maar ook het overige deel is absoluut de moeite. Vanuit het dorpje Rjukan is het mogelijk om voor een stevige fietstocht over dit gebied te vertrekken.
Er loopt vanuit Rjukan een onmogelijk te fietsen pad naar goed 1000m hoogte maar iedereen die vanuit Rjukan op de hoogvlakte wil geraken maakt gebruik van de kabelbaan die je naar een hoogte van 800m brengt.
Vervolgens dien je op korte tijd nog ruim 200 hoogtemeters te overwinnen en daarna rijd je gedurende een hele dag door dit prachtige open landschap. Ook hier weer veel wind en zeker en vast geen vlakke route maar de panorama’s zijn van een ongeziene schoonheid.
Wanneer je een 30-tal kilometer later de halhovdhutten bereikt staat er je een heerlijke afdaling van nog eens 30 kilometer te wachten. Wildkamperen op de hardangervidda of overnachten in de kalhovdhutten is uiteraard ook mogelijk.

Rallarvegen

“Het mooiste fietspad van Europa” was de omschrijving die ik hier en daar tegen kwam op internet en ik kan ze geen ongelijk geven. Rallarvegen is een weg die werd aangelegd om materialen aan te voeren wanneer de spoorweg tussen Oslo en Bergen werd aangelegd.
Ondertussen is deze weg een toeristische trekpleister en wordt deze als fietsroute uitgebaat. Rallarvegen vormt de noordgrens van Hardangervidda maar toch was het uitzicht anders dan mijn tocht van een paar dagen eerder. Je volgt constant de spoorweg en blijft daardoor wat meer tussen de hoogste toppen en zit dus niet echt boven op de hoogvlakte.
Ik volgende de Rallarvegen een 60-tal kilometer en zag het sowieso al heel beperkt aantal toeristen onderweg alleen maar afnemen. Vanuit Haugestol zijn de eerste 28 kilometer van het pad best goed onderhouden en moet er beperkt worden geklommen. Op dit stuk tot in Finse kwam ik dan ook veruit het meeste aantal toeristen tegen, maar zelfs op een zonnige zaterdag waren dit er misschien een 30-tal.

In Finse nemen de meeste toeristen de trein en vanaf daar begon het avontuur dus echt. Van Finse naar Hallingskeid (21km) passeer je het hoogste punt van de route en passeerde ik ondanks het feit dat het half juli was dus ook nog heel wat sneeuw. Op de website van Rallarvegen werd dit omschreven als “a fair bit of snow” en ik maakte me dus niet al te veel zorgen maar uiteindelijk ploegde ik door ruim 30 sneeuwvelden. Uitdagend maar het sneeuwlandschap was wel, alweer, prachtig!

wordt vervolgd…