Hoe sterk is de eenzame triatleet

Die kromgebogen over zijn stuur,
tegen de wind,
zichzelf een weg baant.

Een weg richting een zeer onzeker, eerder zelfs een onbekend doel.
Zeven weken zitten we ondertussen in lockdown, een lockdown light gelukkig waardoor de Belgische wegen worden overspoeld door fietsers en lopers.
Zeven weken, en zelfs al wat langer ben ik solo aan het trainen richting Ironman Kalmar.
Want ja, een beetje goedgelovig, of zelfs wat naïef blijf ik trainen alsof ik op 15 augustus een Ironman probeer te worden.

De voorbereidingswedstrijden vielen alvast weg, dus bleef ik de voorbije weken nog wat langer in wintermodus.
Die wintermodus bestond vooral uit langere fietstochten (120 tot 150km), stilletjes aan wat meer kwaliteit ook op de fiets (anaerobe drempeltrainingen en aerobe drempel (IM-pace) trainingen.
In het lopen werd de opbouw helaas wat afgeremd door een lastige enkel en was het dus vooral kwestie van terug de loopkilometers op te schroeven maar werd er eigenlijk nauwelijks boven de aerobe drempel gewerkt. Ondertussen loop ik alvast weer pijnvrij duurlopen van 20km en zijn ook aerobe tempoblokken tussen 3’40/km en 4’00/km geen probleem meer.
Hoe het met tempo’s sneller dan 3’40″/km zal gaan zullen we binnenkort ook wel weer ontdekken.
Op fietsvlak heb ik in ieder geval wel stappen gezet die me in 2020 of in de jaren erna zeker zullen hebben.
Waar ik een 10-tal weken geleden nog behoorlijk kapot was van ritjes van +120km verteer ik die nu enorm goed en krijg ik eindelijk het gevoel dat aan een marathon beginnen na 180km fietsen misschien toch mogelijk zal zijn.

Ondertussen komen we echter stilletjes aan op een moment dat we moeten beslissen of we de voorbereiding richting een uiterst onzekere Ironman verder zetten en dus nog specifieker gaan werken of we toch maar gewoon in “wintermodus” blijven. Aangezien ik positief ingesteld ben ga ik ongetwijfeld voor de eerste optie, maar het zal ondanks dat ik echt geniet van mijn trainingen, mentaal toch uitdagend zijn.
Hoe gaat die specifieke voorbereiding verschillen van de huidige wintermodus?
Eerst en vooral gaan de tempoblokken op Ironman-tempo stelselmatig de hoogte moeten ingaan. Op de fiets was de meest specifieke training tot nu toe 4×20′ @ IM pace, tegen augustus zal ik 5u @IM pace moeten kunnen fietsen en erna nog een marathon moeten kunnen lopen.
Daarnaast gaat ook, iets wat ik trouwens in de toekomst ook meer in de wintervoorbereiding zal steken, het anaerobe werk toenemen. Ook al is een Ironman dé aerobe inspanning bij uitstek. Anaerobe drempeltrainingen (x-maal 3 tot 6′ op de anaerobe drempel), of VO2Max trainingen (x-maal 30″ up – 15″ down) hebben absoluut ook een positief effect op je aerobe drempel en dus je potentiele IM-tempo.
Trainingen die trouwens zowel op de fiets als in het lopen verbazingwekkend goed op elkaar lijken.

Ik geef mezelf nog een week de tijd om te beslissen want eerst volgt er nog eens een echte rustweek.
Een week waarin ik het lichaam laat herstellen van toch een mooie reeks stevige trainingsweken, een week waarin ik me mentaal voorbereid op nog meer stevige trainingsweken, en ook een week waarin ik hoop dat er beslissingen worden genomen ook al is het nu eigenlijk nog onmogelijk om te voorspellen hoe het in augustus gesteld zal zijn met ons “goede vriend” Corona.