Het zit er ondertussen al een kleine twee weken op.

Challenge Praag, de reden waarom ik me 9 maanden geleden ben gaan omvormen tot en competitieve triatleet.

Helaas, maar dat is het lot van de uithoudingsatleet met een beperkt aantal piekmomenten per jaar, viel het resultaat wat tegen.
Ik was nochtans in topvorm, daar ben ik absoluut zeker van en ik had zelfs een super goeie dag. Maar tijdens een inspanning van 4u (en het werden er zelfs 5) moet alles meezitten en dat was deze keer niet het geval.

Uit het water

Het begon nochtans heel goed. Om 12u20 dook ik met een dikke 200 andere heren in mijn wave in het water om 1900m door de Moldau te zwemmen. Pal in het centrum van Praag rond een eilandje en 4 keer passerend onder dezelfde brug, ideaal voor de supporters dus, en blijkbaar ook ideaal voor mijn zwemkunsten.
Na 32’24” kroop ik alweer uit het water. Helemaal volgens het gedroomde scenario en dus ruim voor op het “toelaatbare” schema.
Deze tijd leverde me een 33ste tijd op binnen mijn agegroup (heren 30-34 jaar – ook al moet ik nog 30 worden) op 110 starters.

De wissel was lang maar ging wel heel vlot en een dikke 4 minuten later zat ik al op mijn fiets. Het fietsparcours hadden we in de voorgaande week uitgebreid kunnen verkennen en ik wist dus dat de eerste 10 vlakke kilometers de gas wel opengedraaid mocht worden. Vervolgens volgde een beklimming waarbij ongeveer 200 hoogtemeters moesten worden overwonnen en hier deed ik ook geheel volgens plan het relatief rustig aan.

Eenmaal boven op de “hoogvlakte” waar we twee rondjes moesten afwerken over een glooiend parcours kon de gas weer open met de focus op snelle afdalingen en gecontroleerde beklimmingen. De fietsbenen waren fantastisch en ik wist de ene na de andere triatleet in te halen.
Klinkt allemaal fantastisch toch!?
Helaas had ik tijdens het fietsen al door dat de maag niet aan het doen was wat ze moest doen, namelijk eten opnemen.
De ingenomen gelletjes bleven op de maag liggen en ik vreesde al voor het loopnummer dat nog zou volgen. Ik probeerde zoveel als mogelijk water aan te nemen en in te nemen om de gelletjes zoveel mogelijk te verdunnen en besloot om wat meer tijd tussen de verschillende gelletjes te laten. Stoppen met het innemen van de gelletjes durfde ik echter ook niet aangezien de weg nog lang was.

Ondanks deze domper op de feestvreugde bleven de fietsbenen wel absoluut doen wat ze moesten doen en voor ik het wist mocht ik alweer naar beneden duiken richting Praag. De afdaling nam ik, met opnieuw dank aan de verkenning, zeer vlot en de laatste vlakke kilometers gingen ook nog steeds vlot doch gecontroleerd in de hoop dat de maag zou doen wat ze moest doen en dus klaar zijn om de halve marathon af te werken.
Na 2u33’36” (12e tijd) zette ik mijn fiets terug in het fietsenrek waardoor ik was opgeschoven naar de 14de plaats in mijn agegroup.

Helaas eindigde daar het mooie liedje vandaag en volgden er nog 21 helse kilometers. Ik begon tegen beter weten in nog ambitieus met een kilometer aan 4’21” maar voor ik het wist stond ik een kilometer later al aan de kant en zag ik alle opgenomen gelletjes opnieuw passeren langs de verkeerde uitgang. Ergens hoopte ik dat het overgeven mijn maag weer zou activeren (dat gebeurde in het verleden wel al eens) maar ook die ballon ging vandaag niet op.
Er volgden dus nog 19 verschrikkelijke kilometers waar ik elke bevoorrading probeerde toch wat suikers en water op te nemen maar helaas wilde mijn maag hier niet van weten en voelde ik mijn energielevel volledig wegzakken. Mijn lichaam schakelde op één of andere manier toch over op een overlevingsmodus waardoor ik op de bevoorradingsposten na meestal toch bleef joggen.
Na 2u en 5 ellenlange minuten bereikte ik uiteindelijk toch de finishlijn.
Ver van de verhoopt tijd, maar zo gaat het nu eenmaal soms.

Alles opgeteld kwam ik aan een eindtijd van 5u18’54” wat me een 43ste plaats opleverde in mijn agegroup (op 101 finishers/110 starters) en een 190ste plaats overall bij de heren (563 finishers).

Na de finish maakte mijn lichaam me nog even duidelijk dat ik dringend nood had aan vocht en suikers maar met de hulp van de EHBO kwam ik er gelukkig weer relatief snel door.

Ik stond ongelofelijk ambitieus aan de start en dus was ik uiteraard teleurgesteld eenmaal bekomen maar gelukkig (en dat is al een absolute verbetering met het verleden) kon ik het wel snel relativeren en dus ook best trots zijn op mijn geweldig zwem- en fietsnummer en mijn doorzettingsvermogen tijdens het lopen.

Ik heb de afgelopen 9 maanden een absolute transformatie doorgaan als atleet en een enorme vooruitgang geboekt dus ik neem deze ervaring met veel trots mee naar de toekomst. Het uitgetekende voedselplan werd ondertussen aangepast en ben ik alweer volop aan het testen richting de volgende uitdagingen. De goesting om deze prachtige sport nog beter onder de knie te krijgen is alleen maar gegroeid en de volgende doelen zijn alweer gesteld.

Tags
No Tag

No responses yet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *