Challenge Prague, Triathlon

Road to blessurevrij

Mijn road to Praag loopt niet bepaald van een leien dakje.
Mijn road to Praag is eerder een Road to de dokter, to de kinesist en dus een road to blesserevrij geraken geworden. 

Het was hier de voorbije 4 maanden akelig stil op de blog, een stilte die veel te maken heeft met alle frustraties die ik heb opgebouwd tijdens die 4 maanden “trainen”.

Mij vorige blog was er eentje over de lessen die ik reeds geleerd had tijdens mijn eerste trainingsweken als triatleet en de eerste en belangrijkste les was “luister naar je lichaam”. En jammer genoeg is het daar opnieuw een beetje fout gelopen.
Resultaat: Sinds begin dit jaar heb ik nog geen enkele loop- of zwemtraining 100% pijnvrij kunnen afwerken.

Mijn schouders hebben de overgang van iemand die eigenlijk niet kon zwemmen naar iemand die elke week 3 keer ongeveer 3000m zwom niet zo goed verteerd. Te sterke borstspieren in verhouding tot een veel te zwakke achterkant van de schouders hebben er voor gezorgd dat zowat elke spier in mijn schouder overbelast is. Gelukkig kennen we ondertussen de oorzaak en ben ik volop bezig de schouderspieren terug in verhouding te brengen.
Al wat vroeger naar mijn lichaam geluisterd hebben zodat ik dit een paar maanden geleden al had kunnen beginnen doen was een betere optie geweest maar het zij nu zo. Op een dag zal ik mijn les wel eens leren zeker?
In deze blessure(behandeling) heb ik in ieder geval het nodige vertrouwen en ik geloof dat ik zeer binnenkort weer de afstand en tempo’s in het zwembad zal kunnen opdrijven.
De enorme vooruitgang die ik de afgelopen maanden in het zwembad heb geboekt zal ik in ieder geval niet snel weer kwijtraken.

Probleem twee speelt zich nog steeds af in het linker been, meer bepaald in de “Musculus peroneus longus”.
Deze blijft zowat heel mijn linkerbeen gijzelen met als gevolg “pijn” in de heup, onder de knie en in de voet.
Oorzaak? Geen idee!
Te zwakke abductoren was het eerste gedacht maar ondertussen heb ik die zo hard getraind zonder veel resultaat dat ik betwijfel of dat de enige oorzaak is. Voordeel van deze blessure en de reden dat ik “pijn” schrijf? Het is een pijn die ik zou klasseren als 1/10 die eigenlijk maar zelden verslechterd. Nadeel, het blijft maar aanslepen waardoor het serieus op mijn moraal begint te wegen en ik het niet aandurf om kwalitatieve looptrainingen uit te voeren. 

Gelukkig bestaat triatlon uit drie sporten en fiets ik momenteel 100% pijnvrij!
Nu het weer terug wat beter wordt en ik terug wat hoop koester om binnenkort van alle blessures verlost te geraken heb ik de fietskilometers terug wat kunnen opdrijven en begin ik te voelen dat ik ook in deze sport wel aardige progressie maak.

Ondanks deze niet bepaald rooskleurige blog kijk ik nog steeds met veel goesting richting 27 juli, de dag waarop ik in Praag aan mijn halve triatlon zal beginnen. Ik weet dat ik zelfs met mijn huidige conditie in staat ben om de 3 disciplines tot een goed einde te brengen en probeer mezelf voorlopig zo weinig prestatiedruk op te leggen. Eenmaal ik voel dat ik opnieuw pijnvrij kan sporten in de drie sporten zal ik ongetwijfeld weer snel de nodige ambitie uitspreken.

Afsluiten doe ik mijn een update van mijn statistieken richting Praag. Niet te aantallen die ik gehoopt had, maar aangezien ik te weinig naar mijn lichaam heb geluisterd en dus zelden echt stil heb gelegen toch ook niet heel slecht.

Mijn road to praag statistieken:

  • Zwemmen: 121km850 gezwommen
  • Fietsen: 2882,6km gefietst
  • Lopen: 412,5km gelopen
  • Nog 120 dagen tot Challenge Praag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *