Triathlon

Triathlon Mechelen

Na de Mr T Triathlon werd ik enthousiast over deze mooie sport, zo enthousiast dat ik niet veel later besloot me in te schrijven voor de triathlon van Mechelen. Niet opnieuw voor de sprinttriathlon, maar ik zag het meteen groots en besloot me te wagen aan de olympische afstand.

1500m zwemmen, 41km fietsen en 10km lopen.
De uitdaging was duidelijk, de goesting groot, de schrik voor dat verschrikkelijk verre zwemnummer ook!

Om 14u10 mochten we het water in. Met een kleine 200 heren stonden we klaar op het strand en stormden we gezellig samen het water in. In tegenstelling tot in Gent had in ondanks de kleinere groep veel meer last van voeten en armen die me graag een schouderklopje wouden geven. Ondanks dit alles ging het zwemmen wel vlot. Met dank aan de trainingen die ik afgelopen weken in het water afwerkte, maar vooral toch ook met dank aan de wetsuit die ik deze keer gebruikte. Heerlijk zo een “zwemvest” die je lekker horizontaal in het water legt.
De eerste van twee ronden ging behoorlijk vlot al kreeg ik het naar het einde toch al moeilijk om de ademhalingstechniek onder controle te houden en voldoende uit te ademen onder water. Na een kort momentje op het strand kreeg ik het in de tweede ronde behoorlijk moeilijk, door de mislukte techniek werd ik al behoorlijk misselijk en kwam mijn middageten voor een eerste keer deze namiddag piepen. (Er zouden helaas nog een paar momenten volgen). Ondanks dit moeilijk momentje kon ik in de laatste honderden meters het tempo toch nog wat optrekken want de armen hadden er zeker nog zin in. Eenmaal uit het water te zijn geklauterd zag ik tot mijn verbazing dan ook een tijd van 31’28” op mijn horloge staan. Een meer dan behoorlijke tijd dus!

De wissel verliep vervolgens behoorlijk vlot, de wetsuit geraakte vlot uit en eenmaal op de fiets kwam ik al snel in een mooie groep terecht die in de loop van de fietsproef alleen maar zou uitbreiden. Er werd redelijk goed samengewerkt al moet ik eerlijk toegeven dat ik me vanaf halfweg wat afzijdig heb gehouden gezien de maag alweer aan het keren was. Het tempo lag redelijk al had het zeker nog een paar km/u hoger mogen liggen, al had ik zeker ook niet de kracht om weg te rijden van de groep en gezien er geen enkele andere groep te zien was zou die vooral dom geweest zijn. De drie rondjes werden ongeveer even snel afgewerkt en na 1u05’41” mocht ik de fiets inwisselen voor de loopschoenen.

Die loopschoenen waar ik normaal zo graag in vertoef zouden helaas een beetje werkloos blijven tijdens deze laatste proef. Ik voelde het al aankomen op de fiets en ik was letterlijk nog maar een paar seconden van de fiets of ik stond al aan de kant om nog eens van dichtbij mijn middageten te zien passeren. Ik besloot toch nog te starten maar de eerste kilometers werden niet bepaald een pretje. Stappen, slenteren en in de kant staan wisselden elkaar af in de eerste twee kilometer waarna ik een beetje tot mijn eigen opluchting nu eens goed kon overgeven. Die eerste twee kilometer kostten me op deze manier bijna 20 minuten. De rest van de eerste rond bleef een behoorlijke martelgang maar tegen het einde van die eerste ronde, die me 35 minuten zou kosten kwam er toch enige verbetering waardoor ik besloot om toch maar door te gaan. De tweede ronde kon ik in een toch iets of wat degelijke 23 minuten afleggen. Waardoor ik de finishlijn kon overschrijden in 2u40’48”.

Dit leverde me een 116e plaats op 185 mannelijke finishers op en vooral, ondanks de serieuze pijn die ik heb geleden, veel goesting om deze winter hard op dat zwemmen te werken zodat ik hopelijk volgend seizoen mijn potentieel eens kan tonen in het lopen. 

Triathlon, tot volgend jaar!