Triathlon

Mr. T Triathlon Gent – Een sportieve zoektocht.

De voorbije maanden beleefde ik een sportieve zoektocht. Na de iets of wat tegenvallende marathon had ik namelijk voor het eerst in mijn leven geen echt sportief doel voor ogen.

Zonder sportief doel kwam ik al snel terug uit bij het gene wat ik de voorbije 10 jaar heb gedaan, en vooral het gene wat ik het liefst heb gedaan. Trainen in de sprintgroep!

Geen vijf keer per week meer maar één a twee groepstrainingen per week aangevuld met een paar duurloopjes volstonden ruimschoots om mij de eerste weken na de marathon te amuseren. Voor ik het wist trok ik mijn sprintspikes zelfs weer aan om AC Lebbeke te helpen tijdens de interclub met een (wat mislukte) 400m horden. Mijn snelle benen waren weer geprikkeld en ik besloot me nog maar eens aan een 800m te wagen ook. Met 1’59″89 en 1’59″11 kon ik onmiddellijk tweemaal de twee minuten grens doorbreken. Leuk, maar tegelijk kreeg ik er toch niet dezelfde voldoening van als vroeger.

Dat de motivatie wat minder was werd vooral duidelijk in Roemenië waar ik zowaar 10 dagen lang geen enkele keer mijn loopschoenen boven haalde. Eenmaal terug had ik gelukkig wel een nieuw doel. De Mr. T sprint Triathlon in Gent waar ik twee jaar geleden ook al eens deelnam stond opnieuw op de planning van enkele bevriende (ex)sprinters en ik besloot dus ook maar weer deel te nemen.

In de maand voorbereiding die me nog restte slaagde ik er in om toch een keer of 10 te gaan zwemmen en mijn duurloopjes te onderhouden. Fietsen en echt snel lopen was door een opspelende knie helaas wat moeilijk maar gelukkig bleef de pijn min of meer binnen de perken. De frustraties die kwamen bovendrijven door die blessure deden me wel beseffen dat ik toch echt wel nog een zwaar verslaafde competitiefreak ben.

Zondag 19 augustus 2018 was het dan zover! Drie atleten, de ene nog wat actiever dan de andere, stonden samen met een dikke 400 andere al dan niet recreatieve triatleten klaar om 750m te zwemmen, 20km te fietsen en 5km te lopen.

Het zwemmen begon net als twee jaar eerder behoorlijk chaotisch maar door mij goed aan de zijkant te plaatsen bleven de hoeveelheid voeten en armen waarmee ik kennismaakte eerder beperkt. De grootste tegenvaller was vooral dat de ademhaling waar ik in die paar trainingen een mooie vooruitgang had in geboekt weer helemaal in de soep liep daar in de Blaarmeersen. Resultaat, 750m zwemmen op (de gelukkig behoorlijk goeie) conditie in plaats van op techniek. Na 16’41” kroop ik als 153ste uit het water en kon ik na een relatief vlotte wissel aan de fietsproef beginnen.

Door de adrenaline leek de knie me gelukkig weinig parten te spelen en al snel kon ik verschillende fietsers inhalen. Ondanks dat ik vlot volk inhaalde kwam ik helaas nooit echt terecht in een goed samenwerkende groep. Ik fietste bijna constant in een groep van 10 man of meer maar de samenwerking bleef meestal beperkt tot mezelf en nog één of twee man dat ook af en toe eens de kop wou doen.
Ik hoopte op voorhand om deze keer een gemiddelde snelheid te kunnen halen die wat dichter tegen de 40km/u lag maar helaas bleef ik door de wat moeilijke samenwerkingen en vooral ook door verkrampte kuiten die me beletten om in de laatste twee rondes nog op mijn pedalen te staan op een tijd van 32’29” of dus een snelheid van ongeveer 38.5km/u steken. Een snelheid die goed was voor de 101ste fietstijd.

De wissel ging ondanks de standaard veters die dus nog moesten geknoopt worden behoorlijk goed en zo kon ik aan mijn favoriete discipline, het lopen, beginnen. Twee jaar geleden bleef van die “topdiscipline” door buikkrampen helaas weinig tot niets over en ook deze keer voelde ik op de fiets al dat de maag zeker geen bondgenoot zou worden. Ik besloot om relatief rustig te starten in de hoop dat de stekende pijn snel zou wegtrekken. Helaas werd de pijn in de buik nog vergezeld door stekende pijn in de schouders ook. Mijn lichaam is duidelijk nog niet helemaal triathlon-proof! In de derde en laatste ronde volgde er gelukkig enige verbetering en kon ik mijn tempo toch nog gevoelig optrekken om het looponderdeel af te sluiten na 20’51”. Een tijd atletiek onwaardig maar toch al bijna twee minuten sneller dan twee jaar geleden en vandaag goed voor een 51ste tijd.

Alles samen opgeteld zorgde dit voor een tijd van 1u13’40 wat me een 78ste plaats op 404 starters opleverde. Ruim drie minuten sneller dan twee jaar geleden wat me wel tevreden stelt maar wil ik op een dag een echte triatleet worden zal er toch nog veel moeten veranderen. Vooral de zwemtechniek moet absoluut worden aangepakt om eerst en vooral wat sneller uit het water te geraken maar vooral ook om zonder volle maag en dus wat minder misselijkheid aan het lopen te kunnen beginnen.

Het was in ieder geval opnieuw een topdag waar ik als recreant heb proberen van genieten maar ik voel toch al weer het competitiebeest in mezelf opborrelen en hoop volgend jaar dus weer wat sneller te zijn!

Overzicht:
750m zwemmen: 16’41 – 153ste
20km fietsen: 32’29” – 101ste
5km lopen: 20’51” – 51ste
Totaal: 1u13’40 – 78ste