Atletiek, Marathon, Marathon Rotterdam 2018

Rotterdam marathon, je was een beest!

2 uur 51 minuten en 33 seconden

Geen 2 uur 39 minuten en 59 seconden zoals gehoopt, zelfs geen 2 uur 49 minuten en 59 seconden…
Is mijn marathonavontuur dan mislukt?
Ja en nee!
Tijdens de laatste 15 kilometer van de wedstrijd en het eerste uur na de marathon was de ontgoocheling groot, heel groot zelfs.
Eenmaal ’s avonds op een zonnig terrasje was de ontgoocheling gelukkig al wat verdwenen.

Wat ging er fout waardoor die 2u40 plots 2u51 werd?

Alles en niets… Ik had na zes maanden hard trainen niet de goeie benen op de juiste dag.

Ben ik er van overtuigd dat ik het potentieel heb om 2u40 te lopen?

Zeker en vast! Maar gisteren helaas niet…

Alles leek nochtans vlot te lopen.
Na de start sloot ik al snel aan bij een vrouwelijke loopster met een persoonlijke haas. Na 5km kwamen we echter een paar seconden te snel door waardoor ik besloot deze te laten lopen en een paar minuten later zat ik al in een nieuw groepje. Een ideale groep met enkele duidelijk zeer ervaren lopers die voor een tijd rond de 2u40 gingen.
De 10km, 15km en 20km ronde ik vervolgens vrij eenvoudig op een schema om een lage 2u40 te lopen.
Tot die 20km had ik ook nog perfect het gevoel dat een mooie tijd er in zat. Een snellere 2de helft was misschien wat optimistisch maar die man met de hamer waar iedereen altijd voor waarschuwt zag ik zeker nog niet direct aankomen.
Toch moest ik helaas niet lang meer wachten op die man met de hamer… Kilometer 25 was nog niet gerond en ik moest mijn geweldig groepje al laten gaan. Buikkrampen, die verdomde 2e passage over de Erasmusbrug en de mentale opdoffer wanneer je beseft dat die 6 maanden keihard trainen niet gaan opleveren waar je op gehoopt hebt zorgden ervoor dat mijn kilometers van minder dan 4’00” plots plaats maakten voor kilometers van ongeveer 4’15”.
Tussen kilometer 30 en 35 werd de pret nog wat groter en kreeg ik plots enorme krampen in mijn zij/heup. Aan stappen wou ik niet denken maar een paar honderden meters verder stond ik plots toch stil. Gelukkig combineerde ik mijn slechtste moment tijdens de marathon met het mooiste moment. Ik kan het moeilijk omschrijven, maar wanneer die paar 100 Rotterdammers die daar toevallig in die bocht verzameld stonden massaal je naam beginnen scanderen dan doet dat al eens iets met je. Mijn ganzenpas werd op wonderbaarlijke manier weer omgezet in een looppas en er volgden zeker nog wat moeilijke momenten maar ik wist de laatste kilometers toch nog tegen een goeie 13km/u af te werken.
Eenmaal de Coolsingel opgedraaid wist ik zelfs nog even die 15km/u aan te raken en kon ik de klok stoppen na 2u51’33”!

De tranen vloeiden rijkelijk, ja ik was echt voor meer gekomen, en de goesting om revanche te nemen borrelden al snel op.

Nu een dagje later is het nog wat zoeken naar oorzaken maar veel nut heeft dat uiteindelijk allemaal niet.
Te veel gedronken op voorhand en te weinig tijdens de wedstrijd? Een te korte en te stevige voorbereiding waardoor mijn lichaam al door zijn beste krachten heen was? Te weinig aandacht voor blessurepreventie en gezonde voeding? Te veel stress?
Er zal van alles wel wat aan zijn en misschien ook wel niet…
En dat maakt dat atletiek een geweldig mooie maar ook keiharde sport is…

Volgt er nu nog een tweede marathon in de toekomst?
Het plan was neen, maar ik durf het niet direct voor 100% uit te sluiten…
De komende zomermaanden gaat de focus in ieder geval volop naar uitstapjes en reizen met het gezin en genieten van de natuur en een najaarsmarathon volgt er dus zeker en vast niet. Als ik tijdens deze maanden zin heb om te lopen ga ik dat zeker doen maar het zal in ieder geval niet van moeten zijn.
Wat de toekomst nadien brengt zullen we dan wel weer zien…

Rotterdam marathon, je was een beest!
Merci en tot (n)ooit!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *