Dodentocht

Dodentocht 2017

Verschrikkelijk of fantastisch, ik ben er nog niet aan uit welk woord mijn Dodentocht nu het best beschrijft. 

Wat in ieder geval vast staat, ik mag me een finisher van de Dodentocht 2017 noemen!

Ik jogde, wandelde, slenterde, kroop 100km door Bornem en omstreken en bereikte na 11uur en 56 minuten om 8u56 de finish! 

100km tegen 8,4km per uur! Het klinkt niet geweldig snel maar ik ben nog nooit zo diep, op welke atletiektraining of wedstrijd dan ook, moeten gaan om deze uitdaging te volbrengen.

Op km 95 nog even doen alsof het vlot gaat.

Ik zou er een ellenlang verhaal kunnen over schrijven maar ik ga me proberen inhouden. Om 9u, na 3 lange uren wachten in het startvak, trokken we ons op gang met bijna 14.000 deelnemers. 

Na nog geen 10km begon de overbelaste linker knie die ik overhield aan mijn fietsreis al op te spelen ook al liep ik slechts 10km/u om aan de eerste controle post niet te lang te moeten wachten. 

De volgende 30km kwamen daar gelijdelijk aan ook mijn rechter knie, mijn quadriceps, mijn voeten, mijn armen, mijn kuiten en bij momenten mijn maag bij maar mijn besluit stond vast. Opgeven stond vandaag niet in mijn woordenboek. 

Negeer je lichaam!

Eenmaal de 50 km gepasseerd hoopte ik een boost te krijgen maar in de plaats volgden 25 verschrikkelijke kilometers, elke oneffenheid op de weg zorgde voor verschrikkelijke pijnen en telkens ik overging van stappen naar joggen en omgekeerd leek ik wel een 100-jarige. 

Op een goeie 20km van de streep kreeg ik gelukkig even weer een boost en slaagde ik er in om nog eens bijna 10km aan een stuk te joggen. 

De laatste 10km waren dan weer de hel waarbij ik voor het eerst meer stapte dan liep. 

Om 8u56 bereikte ik dan uiteindelijk moegestreden maar met een fantastisch gevoel de streep! En of het nu 8u56 of 20u56 zou zijn geweest, dat gevoel zou altijd even fantastisch zijn geweest! 

Ondertussen ben ik op één of andere wonderbaarlijke manier nog naar huis weten te fietsen en lig ik totaal uitgeput in de zetel. Letterlijk elk deeltje van mijn lichaam doet meer pijn dan ooit tevoren en ik mijd dan ook elke niet noodzakelijke beweging. 

Als afsluiter bedank ik nog graag alle mensen die me onderweg hebben aangemoedigd, langs de kant van de weg of via de gsm! Het maakte het afzien toch een klein beetje dragelijker…

Op naar volgend jaar! 


Of misschien toch maar niet!