Voetjes op de grond

Twee blogberichten geleden droomde ik nog van een topsportcarrière, na het PK indoor van dit weekend sta ik alvast weer stevig met de voeten op de grond.

Atletiek is een mooie maar harde sport. Hoe goed de benen waren op training de vorige weken zo slecht waren ze afgelopen weekend tijdens het PK. Doe daarbij nog een niet geweldig tactisch plan van mezelf en dan loop je op een 800m al eens keihard tegen de muur! Ik leefde nochtans met veel ambitie en vertrouwen toe naar dit PK.

Wanneer ik op de dag van de wedstrijd werd ingedeeld in de A-reeks met daarin Jan Van den Broeck die een aanval deed op de EK-limiet zag alles er alvast goed uit voor een (zéér zéér) snelle wedstrijd.

Eenmaal de wedstrijd op gang geschoten positioneerde ik mij in 7e positie. De eerste 5 heren (haas + 4 toppers) gingen er onmiddellijk vandoor waardoor ik als 2e van het achtervolgende groepje zat. Ideaal!
Helaas was er één of ander overenthousiast iets in mij dat het toch wat traag vond gaan waardoor ik al na 150m besloot over te nemen om zelf het tempo te maken.
De volgende 500m liep ik enkele meters voor de 3 andere lopers uit mijn groepje, maar blies ik mezelf vooral serieus op.
Geen ontspannend gevoel zoals op training waardoor ik al na 400m begon stil te vallen en in de laatste 150m, wanneer die 3 zelfde lopers me inhaalden, nog nauwelijks vooruit geraakte.

Resultaat: laatste plaats in 2’01″96. Traag, veel te traag! De man die me op 150m van de finish inhaalde liep nog 1’57″30. Zo kan je mijn slakkentempo uit de laatste ronde nog iets beter inbeelden.

Les van de dag, zelf het tempo maken op een 800m levert zelden -tenzij je David Rudisha heet*- een goed resultaat op.

Op naar het KvV indoor (hopelijk)! Op naar betere tactische plannen! Op naar trainingsbenen op wedstrijd!

*David Rudisha haast zichzelf naar het 800m WR van 1’40″91

Verdronken zwarte polder

De zwarte polder, dé ontdekking na een weekje vakantie in Retranchement. Een klein dorpje aan de Nederlandse kant van het Zwin. 

Die zwarte polder is een relatief klein natuurgebied ten oosten van Cadzand. Na een dijkbreuk in 1802 ontstond de verdronken zwarte polder, een prachtig getijdengebied met slikken en schorren. Heel kleinschalig in vergelijking met het nabijgelegen Zwin, maar landschappelijk echt zeer mooi. Zeker wanneer een deel van het hoger gelegen schorre dankzij een stevige stormvloed ook nog eens onder water kwam te staan.

Ik trok tijdens onze week vakantie twee keer kort naar dit gebied specifiek om enkele vogels op de foto te zetten. De eerste keer zorgde een aangespoelde dode vis voor wat aantrekkingskracht op enkele meeuwen, helaas kwam toen de storm opzetten waardoor mijn fotomateriaal iets te hevig werd blootgesteld aan een zandstraling.

De tweede keer focuste ik mij op de steltlopers op de slikken. De aanwezige vogels waren relatief goed gewend aan de mensen die passeerden op het knuppelpad, dus ik besloot mij onder het knuppelpad te leggen in de modder. Na een klein uurtje wachten ,en een stijve nek later, kon ik toch met enkele degelijke beelden van onder het knuppelpad kruipen.

Dat we later op de week tijdens een wandeling in het avondlicht ook nog eens twee jagende velduilen ontdekten maakte het gebied nog een beetje mooier.

Dromen van een topsportcarrière

27 jaar, niet bepaald de leeftijd om nog een topsporter te worden. Records op 400m van 51″39 en de 800m van 1’54″66 ook al niet. Toch droom ik soms nog wel eens van die topsportcarrière. 

Elke dag trainen, eten, rusten, trainen, hoe zalig zou dat wel niet zijn?
Op stage naar Zuid-Afrika, hoe zalig zou dat wel niet zijn?
Omgaan met stress en druk, hoe zalig?/belastend zou dat wel niet zijn?

Soit, het blijft bij dromen!
Ondanks het feit dat ik het voorbije seizoen een stap heb gezet die ik mezelf niet meer had zien maken zal het bij dromen blijven. Zelfs als ik dit jaar nog eens dezelfde stap zet zal ik nog net tekort schieten om op internationaal niveau iets voor te stellen.

Doel dan maar bijstellen en proberen dit jaar toch nog een stap te zetten om stilletjes aan een nationale subtopper te worden. De trainingen lopen alvast super, de paar korte crossen die ik deed werden door ziekte, slechte benen en gelukkig ook eens goeie benen met wisselend succes afgewerkt.

Gisteren stond ik dan voor het eerst op de indoorpiste voor een 400m. Nu ik een 800m loper ben geworden is een 400m plots een nummer om de snelheid eens te testen. Die snelheid testen deed in ieder geval serieus veel pijn! Resultaat: 52″23. Zeker niet slecht, het had in het ideale geval al 51″ mogen zijn maar aangezien we eind december zijn en de spikes nog maar nauwelijks hebben aangehad absoluut niet slecht. Tijdens het seizoen gaat daar meestal nog een seconde af!

Nu we weten hoe het met de snelheid zit zullen de volgende wedstrijden allemaal worden afgewerkt over de dubbele afstand, de 800m! PK, KvV, BK en mogelijk IFAM om die outdoortijd over 800m proberen te benaderen al is dit indoor naar het schijnt niet eenvoudig. We gaan er in ieder geval voor!

Seizoen 2016, een terugblik

Na 14 jaar atletiek eindelijk dat seizoen beleven waar je al zo lang van droomde. Na 14 jaar atletiek trad ik hier en daar al eens uit de anonimiteit, won ik al eens een wedstrijd en maakte ik vooral gigantische stappen op de Belgische jaarlijsten.

Mijn atletiekcarrière scheerde tot voor dit seizoen nooit echt hoge toppen. Mij kunnen plaatsen voor het BK was tot op heden zowat mijn grootste verwezenlijking. Dit jaar beschikte ik in de dagen voor dat BK over zo goede benen op training dat ik stiekem zelfs een beetje droomde van een finaleplaats. De meeste dromen zijn gelukkig nog steeds bedrog, zo ook deze, maar toch, wat een verschil met vorige jaren.

Ik opende mijn seizoen met een 800m op de indoorpiste in 2’03”. Een 6-tal maanden later zou ik op de IFAM naar 1’54″66 lopen. Een ongeziene, onverhoopte en totaal onverwachte progressie!
Tussendoor liep ik ondanks het specifieke trainingswerk voor de 800m ook nog PR’s op de 200, 400 en 1500m. Allemaal op een meer bescheiden niveau maar toch!

Met een 9e, 10e, 13e en 21e plaats op Vlaamse en Belgische kampioenschappen (in- en outdoor) maakte ik ook op dat vlak een ongelofelijke progressie.
Die 21e plaats op het BK outdoor had mits een iets minder ambitieuze tactiek misschien wel nog wat beter kunnen zijn, maar ja, ik droomde van die finaleplaats en dan probeer je nu eenmaal mee te gaan met die echte toppers!

Ik blijf in ieder geval dromen en ga ook in 2017 volop voor die finaleplaats op het Belgisch Kampioenschap!

 

Hongarije 2016

Goed weer, prachtige omgeving, een vrolijke dochter en Lize die het ook helemaal naar haar zin heeft. Wat heeft een mens nog meer nodig? 

Juist ja, een paar vogels! Alles was aanwezig daar in Hongarije. Een kleine bloemlezing via enkele foto’s.

Fotograferen vanuit een commerciële hut. Niet direct iets waar ik vooraf van droomde maar als onderstaande taferelen zich vervolgens afspelen voor je neus ben je toch wel gelukkig dat je daar een paar uur in je hutje hebt zitten wachten.

Bijeneter & Hop – Hongarije
Bijeneter – Hongarije

De hut bij de bijeneters was al geweldig, maar qua beleving was de boottocht op het Tiszameer nog vele malen beter. Wie kan er zeggen dat hij een kwak, purperreiger, ralreiger heeft gefotografeerd terwijl zijn dochter van 9 maanden op zijn rug probeerde te kruipen in een wiebelend bootje?

Purperreiger – Tiszameer (Hongarije)
Kwak – Tiszameer (Hongarije)

Voor heel wat vogels moest ik zelfs ons domein niet af! Aan een drinkplaats op ons domein kon je makkelijk grote bonte specht, Syrische bonte specht, putter enzovoort fotograferen. In het voorjaar is het aanbod aan vogels aan deze drinkplaats trouwens nog veel groter.

Grote bonte specht – Hongarije

Het leverde geen foto’s op maar is misschien wel de meest spectaculaire plaats die ik ooit bezocht: De vijvers in Hortobagy nationaal park. We kozen door het slechte weer en voor onze dochter voor het toeristische treintje om dit natuurgebied te bezoeken maar de hoeveelheden reigers, sternen en roofvogels die ik op dit korte tochtje zag was werkelijk indrukwekkend.
De hoeveelheid muggen was jammer genoeg ook redelijk indrukwekkend waardoor we ons bezoekje beperkte in tijd.

Wie de omgeving graag bezoekt, ik raad jullie met veel plezier ons verblijf aan: http://www.pusztaeldorado.com

Ruben de Blogger

Atletiekfanaat, Vakantiefotograaf en natuurliefhebber… Meer dan genoeg inhoud om mijn nieuwe website te vullen!

Ik vraag me wel eens af wie er in godsnaam geïnteresseerd is in alles wat ik hier neerschrijf. Maar omdat ik graag al eens een verhaaltje vertel en af en toe eens een foto wil laten zien neem ik toch maar het zekere voor het onzekere en start ik dus met een nieuwe blog.

Een atletiekverhaal over mijn eigen prestaties, een atletiekverhaal over atletiek in het algemeen of een fotoverslag van één of andere reis of uitstap. Ik probeer jullie hier op al dan niet regelmatige basis te verblijden met een al dan niet interessante blog!